Μια βαρκούλα από χαρτί παραδομένη στη βροχή μοιάζει να είναι η μοίρα. Κανείς δε ξέρει που οδηγεί, αλλά αξίζει να αφεθείς στου κόσμου τη πλημμύρα. Σαν ναυαγοί στην αμμουδιά, σαν δυο αιώνια παιδιά απόψε θα βρεθούμε. Τον δρόμο αυτό τον μαγικό του φεγγαριού τον λαμπερό μαζί να τον διαβούμε.

Οι μέρες της δόξας ανήκουν στο παρελθόν Ερειπωμένο πια το κάστρο της ζωής Κουρέλια τα λάβαρα της δόξας κρέμουν από τις πολεμίστρες του Ο ιππότης στέκει σε μια γωνιά Η πανοπλία του έχει πια σκουριάσει Το δόρυ του σάπισε από τον καιρό Και το σπαθί του αλίμονο Φαντάζει πια ασήκωτο Η βασίλισσα στα μαύρα πλησιάζει Τον κοιτάει και τα μάτια της είναι άδεια Δυο μαύρα πέπλα ανοίγει και τον αγκαλιάζει Και τον πνίγει στης λησμονιάς τα μονοπάτια. Μια άβυσσος ανοίγεται μπροστά του Εκεί μέσα κρύφτηκε όλος του ο κόσμος Το σκοτάδι πια κατάπιε τα όνειρα του Και η ψυχή του είναι πια χίλια κομμάτια.

Γράμμα σε εκείνον που έκανε τον ήλιο να φαντάζει σκοτεινός στο κοίταγμα του. Σε εκείνον που ένα θαύμα έκρυβε η αγκαλιά του. Τα λόγια κάποτε φάνταζαν φτωχά  και εσύ έψαχνες στα χέρια του τη λησμονιά. Μα εκείνος πια θολός και απόμακρος φαντάζει. Σαν ξένος στέκει μακριά  και σε κοιτάζει. Η ελπίδα έχει ναυαγήσει για τα καλά και τίποτα δεν μπορεί να τον φέρει πια κοντά. Εκείνον τον έναν και μοναδικό εαυτό σου που κάποτε θυσίασες μαζί με το εγώ σου για ένα φόρεμα αδειανό, για μια Ελένη που τελικά δεν άξιζε να περιμένει.

Δεν είναι οι μνηστήρες που πρέπει να φοβάσαι, κανένας έρωτας δεν πέθανε από αντιξοότητες. Ούτε η έρημη Κίρκη που τα μάγια της φαντάζουν φτωχά μπρος στης αγάπης τη μαγεία. Μηδέ ο θηριώδης Κύκλωπας που φαντάζει τόσο δα μικρός μπροστά στου πόθου το αγρίμι. Μονάχα εκείνη την Ιθάκη  να φοβάσαι  που σαν αγγίξεις τα ιερά της χώματα το ιδανικό του Έρωτα θα βεβηλώσεις. Με μιας η μαγεία θα εξαφανιστεί, το κέρας του πόθου θα πάψει να αντηχεί στα αυτιά σου. Αλίμονο στον ταξιδιώτη που θα αξιωθεί να φτάσει στον προορισμό του.

Αφιερωμένο στη γυναίκα του σήμερα…   Μου’ πες θα αλλάξουν οι καιροί, δε θα’ ναι δύσκολη η ζωή κι εγώ σε πίστεψα μαμά. Σφίξε τα δόντια και θα δεις, κρύψε το δάκρυ σου μπορείς κι εγώ μάτωνα τα χείλη μου κάθε φορά, μα δάκρυ δεν έτρεχε σταλιά, α ρε μαμά. Πρέπει να είσαι δυνατή, δουλειά εδώ δουλειά εκεί και κάθε νύχτα γελαστή και ας πονάει το κορμί και η ψυχή χίλια κομμάτια έχει γίνει. Δύναμη, αγάπη, αντοχή και πάνω από όλα υπομονή και μια καρδιά που αιμορραγεί, μα δεν τολμάει να το πει. Ανάγκες, όνειρα κρυφά, επιθυμίες μια ζωή στα μουλωχτά Μου’ λεγες κάνε υπομονή, κρύψε το δάκρυ μη φανεί…

 Όλα τα πράγματα έχουν πάντα δυο όψεις ή και περισσότερες. Εξαρτάται από το πρίσμα που θα επιλέξεις να τα αντικρίσεις. Αυτή η απόφαση βαραίνει τον καθένα ξεχωριστά. Αλίμονο από αυτόν που θα αφήσει τους άλλους να επιλέξουν για λογαριασμό του στρέφοντας το βλέμμα του εκεί που θέλουν εκείνοι…

Κάθε ξημέρωμα το φως σκίζει ανελέητο τον βελούδινο μανδύα της νύχτας. Τα όνειρα δίνουν τη θέση τους στη πραγματικότητα. Οι άνθρωποι παίρνουν τη θέση τούς σαν καλοκουρδισμενα γρανάζια, στην αδυσώπητη μηχανή της καθημερινότητας. Και ο χρόνος κυλάει, σαν το νερό στο ποτάμι, που δεν γυρίζει πίσω ποτέ. Τα γρανάζια γυρίζουν ισοπεδώνοντας όνειρα, νιάτα, ζωές. Μια μόνο ασπίδα στέκεται πάντα αγέρωχη μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα της καθημερινότητας, η Αγάπη. Για αυτό να αγαπάτε πολύ. Να αγαπάτε χωρίς όρια, χωρίς ανταλλάγματα, δεύτερες σκέψεις και κρυφές επιθυμίες. Κάθε φορά που ο άνθρωπος αγαπά αληθινά αγγίζει με τα ακροδάχτυλα του τον Παράδεισο.

 Οι δρόμοι για τους πιο μαγευτικούς προορισμούς έχουν φτιαχτεί από τα πατήματα γενναίων εξερευνητών. Ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν να ματώσουν τα πόδια τους, προκειμένου να φτάσουν στον Προορισμό που επιφύλασσε το πεπρωμένο τους.