Μία φορά και έναν καιρό σε ένα μικρό χωριό ζούσε μία όμορφη κοπέλα μαζί με την οικογένεια της. Τόση ήταν η ομορφιά της που όλα τα παλικάρια του χωριού έλιωναν από έρωτα για εκείνη. Τα εβένινα μακριά μαλλιά της θύμιζαν μεταξένιο χείμαρρο και τα καταπράσινα μάτια της γυάλιζαν σαν πολύτιμα σμαράγδια. Η οικογένεια της την καμάρωνε και  αν και ήταν φτωχοί άνθρωποι δούλευαν μέρα και νύχτα για να μπορούν να της προσφέρουν όλα όσα ήθελε ώστε να την βλέπουν να χαμογελάει. Έτσι η κοπέλα ψώνιζε αλόγιστα κοσμήματα φορέματα και όμορφα αντικείμενα από τους πλανόδιους εμπόρους που περνούσαν από το χωριό χωρίς να αναλογιστεί πόσο δύσκολα κατάφερναν να ανταποκρίνονται οι δικοί…

Καθώς το σκοτάδι διαδέχεται το φως η ανάγκη να ξεχυθώ στους δρόμους γίνεται επιτακτική. Εκεί χαμένος ανάμεσα στα φώτα των αυτοκινήτων και τις επιγραφές των μαγαζιών γίνομαι ένας άλλος. Κάτι από τη μαγεία της νύχτας πασπαλίζει και το δικό μου εγώ κάνοντας με να δείχνω αυτό που πάντα θα ήθελα να είμαι. Μυστήριος, ιδιαίτερος, μα πάνω από όλα δυνατός. Χωρίς ανασφάλειες και λοιπές ξενέρωτες ανθρώπινες αδυναμίες. Συνηθίζω να βαδίζω μόνος τη νύχτα. Το προτιμώ. Ίσως να εκδικούμαι έτσι όλους αυτούς που τη μέρα μου επιβάλουν με το έτσι θέλω την ενοχλητική τους παρουσία. Περπατώ πολύ, σκέφτομαι πολύ, μιλάω λίγο ή και καθόλου. Έτσι και αλλιώς και τη μέρα που μιλάω…

Γεννήθηκα σε μια μακρινή γωνιά της γης πριν από πολύ καιρό. Τόση ήταν η ομορφιά μου που οι γονείς μου με ονόμασαν Κράσαβα. Κράσαβα στα μέρη μας σημαίνει όμορφη. Τα χρόνια περνούσαν και όσο μεγάλωνα γινόμουν όλο και πιο όμορφη. Πολλά βράδια άκουγα τη μητέρα που καθόταν αποκαμωμένη δίπλα στο μαγκάλι με τη φωτιά να λέει: «Ο Θεός ευλόγησε το σπίτι μας με το να μας δώσει ένα τόσο όμορφο παιδί. Ευλογία η ομορφιά της. Θα βρει έναν καλό πλούσιο άντρα που θα την αγαπά θα τη σέβεται και θα τη βοηθήσει να αποκοπεί από τη φτώχια, να κάνει οικογένεια.» Μεγάλωνα μέσα στη φτώχια και την ανέχεια. Μόνη παρηγοριά τα…

Κοινωνία, οικογένεια και πρότυπα. Αξίες και έννοιες βαθιά ριζωμένες στην ελληνική παράδοση, ιδίως στην ελληνική επαρχία. Άπαξ και έπιασες τα τριάντα πρέπει να παντρευτείς, να κάνεις οικογένεια. Δεν έχει σημασία αν θα κάνεις σωστή επιλογή, αν ο γάμος θα κρατήσει ή αν εσύ, η γυναίκα σου και τα παιδιά που θα φέρετε στον κόσμο, θα είναι ευτυχισμένα. Αυτά είναι λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι να παντρευτείς. Να μην λένε τα σόγια, να μην σχολιάζουν οι γείτονες. Η δική σου θέληση δεν έχει καμία σημασία. Το να είσαι ανύπαντρος, ιδίως όταν δεν κάνεις γελοία επίδειξη του ανδρισμού σου, πηγαίνοντας με την μία και την άλλη, στη δική μας μικρή κοινωνία ήταν κατακριτέο.…

Οι άνθρωποι είμαστε αληθινά ανόητοι. Φοβόμαστε αυτά που δε θα έπρεπε να μας ανησυχούν και τρέφουμε πλήρη άγνοια για τα αληθινά επικίνδυνα. Οι περισσότεροι ακόμα και αν δε το παραδέχονται φοβούνται πως θα μείνουν μόνοι στη ζωή. Όχι δε πιστεύω πως αυτή η ανασφάλεια που όσο περνούν τα χρόνια μετουσιώνεται σε ένα μεγάλο τρόμο είναι χαρακτηριστικό ιδίωμα του φύλου μου. Απλώς εμείς οι γυναίκες το παραδεχόμαστε πιο εύκολα. Η ίδια η κοινωνία έχει φροντίσει να μας βρει ελαφρυντικά, ορμόνες, στερεότυπα και άλλα τραγελαφικά.   Για τους άντρες τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Πολλοί λίγοι θα είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ανοιχτά ότι τρέμουν τη μοναξιά. Ότι η ανάγκη τους να μη…