Μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε και ξεχνάμε. Ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Ποιοι θέλαμε και μπορούσαμε να γίνουμε. Νιώθουμε πως είμαστε αυτοί που μας λένε οι άλλοι. Πάψαμε να στοχεύουμε τα αστέρια, πάψαμε ακόμη και να τα κοιτάμε, ίσως και να τα ονειρευόμαστε. Το βλέμμα μας μένει στυλωμένο στη γη. Εκεί που η κοινωνία μας έμαθε, πως πρεπει να κοιτάμε. Μεγαλώνουμε και ξεχνάμε. Ξεχνάμε, πως αν κοιτάς τα αστέρια ακόμη και να μην τα αγγίξεις, στην προσπάθεια σου, θα βρεθείς να πετάς ψηλά στον ουρανό.  Θα νιώσεις τον αέρα να σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο. Τη ζεστασιά του ήλιου να σε αγκαλιάζει. Αν πάλι κοιτάς μονίμως χαμηλά, καταδικάζεις τον εαυτό σου να σέρνεται αέναα στο…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν Καλλιτέχνη είναι η αποδοχή. Η ένταξη στα πρέπει και τα θέλω μιας ηθικοπλαστικής κοινωνίας,  που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις κραυγές των αδυνάτων στο βωμό του κέρδους. Η συστράτευση της τέχνης του με τις απόψεις, τα θέλω και τα συμφέροντα των δυνατών. Η λησμονιά της μεγάλης αλήθειας που προστάζει πως η τέχνη γεννήθηκε, ζει και αναπνέει για να εκφράσει τις κραυγές των αδυνάτων και όχι για να τέρψει την ματαιοδοξία και τα συμφέροντα των δυνατών. Η εξαθλίωση της εφήμερης δόξας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λήθη και τη λησμονιά.

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου σήμερα και θα ήθελα να πω μια ιστορία. Μια ιστορία για το ρόλο της τέχνης στη ζωή, την αγάπη, τον φόβο και τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που βαδίζει μόνος το δαιδαλώδες μονοπάτι της ζωής, κυριευμένος από το φόβο του αύριο. Αυτόν που μονίμως αναζητά συνοδοιπόρο, φίλο, δάσκαλο ή οποιονδήποτε άλλον θα είναι σε θέση να του χαρίσει την ελπίδα. Αυτόν που στο πρόσωπο του ηθοποιού βλέπει να ζωντανεύει ένας κόσμος καλύτερος, ιδεατός. Αυτόν που αφιερώνει τη ζωή του στο σανίδι,  στηλιτεύοντας κάθε μορφή αδικίας. Αυτόν που δε φοβάται να καταγγείλει όλες τις ασχήμιες της ζωής, παλεύοντας από το δικό του μετερίζι για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο…

Σώπασαν πια  οι ποιητές, οι πένες τους έπεσαν στο χώμα. Ο ήχος ήταν απόκοσμος. Έκρυβε μέσα του όλη την απελπισία της δημιουργίας που πεθαίνει πριν προλάβει να γεννηθεί. Η φύση αρνήθηκε το γιορτινό μανδύα της Άνοιξης. Όσο το αίμα αθώων συνεχίζει να ποτίζει το χώμα, αποφάσισε πως τίποτα όμορφο δεν μας αξίζει. Όσο έστω και ένα παιδί κάπου σε αυτή την αχανή γη χάνει τη ζωή που καλά καλά δεν πρόλαβε να ζήσει. Όσο έστω και μια γυναίκα στερείται την αυτοδιάθεση του κορμιού και της ψυχής της. Όσο έστω και ένας άντρας στέλνεται σαν αμνός στη σφαγή  πολέμων που ποτέ δε θέλησε. Όσο ο καιρός περνά και εμείς συνεχίζουμε να ξεχνάμε να…