Μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε και ξεχνάμε. Ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Ποιοι θέλαμε και μπορούσαμε να γίνουμε. Νιώθουμε πως είμαστε αυτοί που μας λένε οι άλλοι. Πάψαμε να στοχεύουμε τα αστέρια, πάψαμε ακόμη και να τα κοιτάμε, ίσως και να τα ονειρευόμαστε. Το βλέμμα μας μένει στυλωμένο στη γη. Εκεί που η κοινωνία μας έμαθε, πως πρεπει να κοιτάμε. Μεγαλώνουμε και ξεχνάμε. Ξεχνάμε, πως αν κοιτάς τα αστέρια ακόμη και να μην τα αγγίξεις, στην προσπάθεια σου, θα βρεθείς να πετάς ψηλά στον ουρανό.  Θα νιώσεις τον αέρα να σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο. Τη ζεστασιά του ήλιου να σε αγκαλιάζει. Αν πάλι κοιτάς μονίμως χαμηλά, καταδικάζεις τον εαυτό σου να σέρνεται αέναα στο…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν Καλλιτέχνη είναι η αποδοχή. Η ένταξη στα πρέπει και τα θέλω μιας ηθικοπλαστικής κοινωνίας,  που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις κραυγές των αδυνάτων στο βωμό του κέρδους. Η συστράτευση της τέχνης του με τις απόψεις, τα θέλω και τα συμφέροντα των δυνατών. Η λησμονιά της μεγάλης αλήθειας που προστάζει πως η τέχνη γεννήθηκε, ζει και αναπνέει για να εκφράσει τις κραυγές των αδυνάτων και όχι για να τέρψει την ματαιοδοξία και τα συμφέροντα των δυνατών. Η εξαθλίωση της εφήμερης δόξας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λήθη και τη λησμονιά.

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου σήμερα και θα ήθελα να πω μια ιστορία. Μια ιστορία για το ρόλο της τέχνης στη ζωή, την αγάπη, τον φόβο και τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που βαδίζει μόνος το δαιδαλώδες μονοπάτι της ζωής, κυριευμένος από το φόβο του αύριο. Αυτόν που μονίμως αναζητά συνοδοιπόρο, φίλο, δάσκαλο ή οποιονδήποτε άλλον θα είναι σε θέση να του χαρίσει την ελπίδα. Αυτόν που στο πρόσωπο του ηθοποιού βλέπει να ζωντανεύει ένας κόσμος καλύτερος, ιδεατός. Αυτόν που αφιερώνει τη ζωή του στο σανίδι,  στηλιτεύοντας κάθε μορφή αδικίας. Αυτόν που δε φοβάται να καταγγείλει όλες τις ασχήμιες της ζωής, παλεύοντας από το δικό του μετερίζι για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο…

Σώπασαν πια  οι ποιητές, οι πένες τους έπεσαν στο χώμα. Ο ήχος ήταν απόκοσμος. Έκρυβε μέσα του όλη την απελπισία της δημιουργίας που πεθαίνει πριν προλάβει να γεννηθεί. Η φύση αρνήθηκε το γιορτινό μανδύα της Άνοιξης. Όσο το αίμα αθώων συνεχίζει να ποτίζει το χώμα, αποφάσισε πως τίποτα όμορφο δεν μας αξίζει. Όσο έστω και ένα παιδί κάπου σε αυτή την αχανή γη χάνει τη ζωή που καλά καλά δεν πρόλαβε να ζήσει. Όσο έστω και μια γυναίκα στερείται την αυτοδιάθεση του κορμιού και της ψυχής της. Όσο έστω και ένας άντρας στέλνεται σαν αμνός στη σφαγή  πολέμων που ποτέ δε θέλησε. Όσο ο καιρός περνά και εμείς συνεχίζουμε να ξεχνάμε να…

Πήραν να θολώνουν τα μάτια από τα δάκρυα, που δεν βρήκαν ποτέ διαφυγή. Ο χρόνος άφησε στο πρόσωπο τα σημάδια του. Μικρές χαρακιές, ενθύμια από ένδοξες νίκες και ακόμη ενδοξότερες ήττες που βίωσες στο πέρασμα του. Η στάση του σώματος έγινε πιο σκυφτή, υποταγμένη στα πρέπει και τα θέλω των γύρω σου. Ο ύπνος σου λιγόστεψε και μαζί του λιγόστεψαν και τα όνειρα. Το είδωλο που σε κοιτάζει στον καθρέφτη δεν είναι πια δικό σου. Το μονοπάτι της ιστορίας σου μοιάζει να έχει χαθεί παντοτινά. Μουδιασμένος αναρωτιέσαι κοιτώντας γύρω σου το άγνωστο τοπίο. Αναμοχλεύεις εμμονικά τις μνήμες σου. Για που ξεκίνησες στην αρχή της αναζήτησης; Πόσα όνειρα σου πραγματώθηκαν; Πόσες…

Άλλαξαν οι καιροί. Ξέφτισαν οι συνειδήσεις. Οι άνθρωποι έχασαν τη πίστη τούς. Ξεχασανε να ειναι ταπεινοί. Άφησαν τα ένστικτα, τις ανάγκες και τις ορμές να τους οδηγούν. Ο άνθρωπος αν χάσει τη πίστη του στο Θεο, κτήνος γίνεται και αφήνει μονάχα τρόμο και καταστροφή στο πέρασμα του.

Πήραν να θολώνουν τα μάτια από τα δάκρυα, που δεν βρήκαν ποτέ διαφυγή. Ο χρόνος άφησε στο πρόσωπο τα σημάδια του. Μικρές χαρακιές, ενθύμια από ένδοξες νίκες  και ακόμη ενδοξότερες ήττες που βίωσες στο πέρασμα του. Η στάση του σώματος έγινε πιο σκυφτή, υποταγμένη  στα πρέπει και τα θέλω των γύρω σου.  Ο ύπνος σου λιγόστεψε και μαζί του λιγόστεψαν και τα όνειρα. Το είδωλο που σε κοιτάζει στον καθρέφτη δεν είναι πια δικό σου. Το μονοπάτι της ιστορίας σου μοιάζει να έχει χαθεί παντοτινά. Μουδιασμένος αναρωτιέσαι κοιτώντας γύρω σου το άγνωστο τοπίο. Αναμοχλεύεις εμμονικά τις μνήμες σου.  Για που ξεκίνησες στην αρχή της αναζήτησης; Πόσα όνειρα σου πραγματώθηκαν;  Πόσες…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν Καλλιτέχνη είναι η αποδοχή. Η ένταξη στα πρέπει και τα θέλω μιας ηθικοπλαστικής κοινωνίας,  που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις κραυγές των αδυνάτων στο βωμό του κέρδους. Η συστράτευση της τέχνης του με τις απόψεις, τα θέλω και τα συμφέροντα των δυνατών. Η λησμονιά της μεγάλης αλήθειας που προστάζει πως η τέχνη γεννήθηκε, ζει και αναπνέει για να εκφράσει τις κραυγές των αδυνάτων και όχι για να τέρψει την ματαιοδοξία και τα συμφέροντα των δυνατών. Η εξαθλίωση της εφήμερης δόξας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λήθη και τη λησμονιά.