Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν Καλλιτέχνη είναι η αποδοχή.
Η ένταξη στα πρέπει και τα θέλω μιας ηθικοπλαστικής κοινωνίας, που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις κραυγές των αδυνάτων στο βωμό του κέρδους.
Η συστράτευση της τέχνης του με τις απόψεις, τα θέλω και τα συμφέροντα των δυνατών.
Η λησμονιά της μεγάλης αλήθειας που προστάζει πως η τέχνη γεννήθηκε, ζει και αναπνέει για να εκφράσει τις κραυγές των αδυνάτων και όχι για να τέρψει την ματαιοδοξία και τα συμφέροντα των δυνατών.
Η εξαθλίωση της εφήμερης δόξας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λήθη και τη λησμονιά.
Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει
