Ταυτότητα βιβλίου:

Σειρά: Θέατρο

Συγγραφέας: Τζένη Κοσμίδου

Σελιδοποίηση: Διονύσης Βεργίνης

Φιλολογική Επιμέλεια: Αγγελική Γκαλμπένη – Παπαγρηγορίου

Η σύλληψη και ο σχεδιασμός του εξώφυλλου είναι μία καλλιτεχνική δημιουργία του καλλιτεχνικού διευθυντή Διονύση Βεργίνη.

Λίγα λόγια για το έργο:

Το θεατρικό έργο της Τζένης Κοσμίδου, «Το σπίτι της Σιωπής» αποτελεί ένα ιδιαίτερο ψυχόδραμα που αγγίζει τα όρια του ψυχολογικού θρίλερ. Μέσα από τις σελίδες του ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με τις τραγικές επιπτώσεις που επιφέρουν οι σκληρότερες μορφές ενδοοικογενειακής βίας στον ψυχισμό νεαρών ανθρώπων που είχαν την ατυχία να γίνουν αποδέκτες της στην παιδική τους ηλικία.

Πέντε αδέλφια που μάχονται για την επιβίωση του σε ένα αληθινά αποτρόπαιο περιβάλλον. Πέντε εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι που κατά την διάρκεια της απεγνωσμένης τους προσπάθειας για επιβίωση εναλλάσσουν με εφιαλτική ταχύτητα την μάσκα του θύτη και τους θύματος..

Μια οικογένεια που θα μπορούσε κάλλιστα ζει στην διπλανή πόρτα κρύβοντας μόλις λίγα μέτρα μακριά μας το αποτρόπαιο μυστικό της. Ένα μυστικό που ακόμα και ο πιο νοσηρός νους θα δυσκολευόταν να συλλάβει. Ένα μυστικό που θα σκοτώσει πολλές φορές πρίν τελικά πέσει στο πάτωμα άψυχο και ακίνδυνο.

Ακίνδυνο φαινομενικά βέβαια γιατί ο μαύρος ανθός της βίας ιδιαίτερα της ενδοοικογενειακής αφήνει πάντα πίσω τον σπόρο του συνεχίζοντας έτσι τον αέναο κύκλο της δυστυχίας.

Ο Γρηγόρης Βαλτινός που προλογίζει το εν λόγο έργο γράφει χαρακτηριστικά σε κάποιο σημείο του προλόγου του:

«Διαβάζοντας το έργο της Τζένης, παρόλη την έμμεση επίθεση που κάνει στην ενδοοικογενειακή βία και ενώ το θέμα από μόνο του μαυρίζει κάθε ανθρώπινη ψυχή, ένιωσα χαρά. Και αυτό γιατί, το έχει γράψει ένα νέο παιδί και έχει χαρίσει στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία ένα διαχρονικό έργο.

Μια οικογένεια που κρατάει για χρόνια κρυμμένα μυστικά τα οποία όσο και αν νομίζουν ότι αγνοώντας τα, τα διαγράφουν, αυτά τους φθείρουν μέρα με τη μέρα πιο πολύ, ώσπου αναζητούν λύτρωση.

Πιο αξιοσημείωτο απ’ το ότι κατάφερε η συγγραφέας να μπει στην ψυχολογία όλων αυτών των ηρώων για να γράψει το έργο, πράγμα που απαιτεί κατάθεση ψυχής με όλη τη σημασία των λέξεων, είναι το γεγονός ότι αυτή η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.

Ο τίτλος του έργου δεν είναι τυχαίος. Το μεγαλύτερο λάθος είναι η σιωπή. Πιστεύω πως με αυτό το έργο η Τζένη Κοσμίδου βάζει το δικό της λιθαράκι στην κάθαρση όλων αυτών.»