Πήραν να θολώνουν τα μάτια από τα δάκρυα, που δεν βρήκαν ποτέ διαφυγή. Ο χρόνος άφησε στο πρόσωπο τα σημάδια του. Μικρές χαρακιές, ενθύμια από ένδοξες νίκες και ακόμη ενδοξότερες ήττες που βίωσες στο πέρασμα του. Η στάση του σώματος έγινε πιο σκυφτή, υποταγμένη στα πρέπει και τα θέλω των γύρω σου. Ο ύπνος σου λιγόστεψε και μαζί του λιγόστεψαν και τα όνειρα. Το είδωλο που σε κοιτάζει στον καθρέφτη δεν είναι πια δικό σου. Το μονοπάτι της ιστορίας σου μοιάζει να έχει χαθεί παντοτινά. Μουδιασμένος αναρωτιέσαι κοιτώντας γύρω σου το άγνωστο τοπίο. Αναμοχλεύεις εμμονικά τις μνήμες σου. Για που ξεκίνησες στην αρχή της αναζήτησης; Πόσα όνειρα σου πραγματώθηκαν; Πόσες…

Άλλαξαν οι καιροί. Ξέφτισαν οι συνειδήσεις. Οι άνθρωποι έχασαν τη πίστη τούς. Ξεχασανε να ειναι ταπεινοί. Άφησαν τα ένστικτα, τις ανάγκες και τις ορμές να τους οδηγούν. Ο άνθρωπος αν χάσει τη πίστη του στο Θεο, κτήνος γίνεται και αφήνει μονάχα τρόμο και καταστροφή στο πέρασμα του.

Πήραν να θολώνουν τα μάτια από τα δάκρυα, που δεν βρήκαν ποτέ διαφυγή. Ο χρόνος άφησε στο πρόσωπο τα σημάδια του. Μικρές χαρακιές, ενθύμια από ένδοξες νίκες  και ακόμη ενδοξότερες ήττες που βίωσες στο πέρασμα του. Η στάση του σώματος έγινε πιο σκυφτή, υποταγμένη  στα πρέπει και τα θέλω των γύρω σου.  Ο ύπνος σου λιγόστεψε και μαζί του λιγόστεψαν και τα όνειρα. Το είδωλο που σε κοιτάζει στον καθρέφτη δεν είναι πια δικό σου. Το μονοπάτι της ιστορίας σου μοιάζει να έχει χαθεί παντοτινά. Μουδιασμένος αναρωτιέσαι κοιτώντας γύρω σου το άγνωστο τοπίο. Αναμοχλεύεις εμμονικά τις μνήμες σου.  Για που ξεκίνησες στην αρχή της αναζήτησης; Πόσα όνειρα σου πραγματώθηκαν;  Πόσες…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για έναν Καλλιτέχνη είναι η αποδοχή. Η ένταξη στα πρέπει και τα θέλω μιας ηθικοπλαστικής κοινωνίας,  που κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις κραυγές των αδυνάτων στο βωμό του κέρδους. Η συστράτευση της τέχνης του με τις απόψεις, τα θέλω και τα συμφέροντα των δυνατών. Η λησμονιά της μεγάλης αλήθειας που προστάζει πως η τέχνη γεννήθηκε, ζει και αναπνέει για να εκφράσει τις κραυγές των αδυνάτων και όχι για να τέρψει την ματαιοδοξία και τα συμφέροντα των δυνατών. Η εξαθλίωση της εφήμερης δόξας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη λήθη και τη λησμονιά.

Μια βαρκούλα από χαρτί παραδομένη στη βροχή μοιάζει να είναι η μοίρα. Κανείς δε ξέρει που οδηγεί, αλλά αξίζει να αφεθείς στου κόσμου τη πλημμύρα. Σαν ναυαγοί στην αμμουδιά, σαν δυο αιώνια παιδιά απόψε θα βρεθούμε. Τον δρόμο αυτό τον μαγικό του φεγγαριού τον λαμπερό μαζί να τον διαβούμε.

Οι μέρες της δόξας ανήκουν στο παρελθόν Ερειπωμένο πια το κάστρο της ζωής Κουρέλια τα λάβαρα της δόξας κρέμουν από τις πολεμίστρες του Ο ιππότης στέκει σε μια γωνιά Η πανοπλία του έχει πια σκουριάσει Το δόρυ του σάπισε από τον καιρό Και το σπαθί του αλίμονο Φαντάζει πια ασήκωτο Η βασίλισσα στα μαύρα πλησιάζει Τον κοιτάει και τα μάτια της είναι άδεια Δυο μαύρα πέπλα ανοίγει και τον αγκαλιάζει Και τον πνίγει στης λησμονιάς τα μονοπάτια. Μια άβυσσος ανοίγεται μπροστά του Εκεί μέσα κρύφτηκε όλος του ο κόσμος Το σκοτάδι πια κατάπιε τα όνειρα του Και η ψυχή του είναι πια χίλια κομμάτια.

Γράμμα σε εκείνον που έκανε τον ήλιο να φαντάζει σκοτεινός στο κοίταγμα του. Σε εκείνον που ένα θαύμα έκρυβε η αγκαλιά του. Τα λόγια κάποτε φάνταζαν φτωχά  και εσύ έψαχνες στα χέρια του τη λησμονιά. Μα εκείνος πια θολός και απόμακρος φαντάζει. Σαν ξένος στέκει μακριά  και σε κοιτάζει. Η ελπίδα έχει ναυαγήσει για τα καλά και τίποτα δεν μπορεί να τον φέρει πια κοντά. Εκείνον τον έναν και μοναδικό εαυτό σου που κάποτε θυσίασες μαζί με το εγώ σου για ένα φόρεμα αδειανό, για μια Ελένη που τελικά δεν άξιζε να περιμένει.

Δεν είναι οι μνηστήρες που πρέπει να φοβάσαι, κανένας έρωτας δεν πέθανε από αντιξοότητες. Ούτε η έρημη Κίρκη που τα μάγια της φαντάζουν φτωχά μπρος στης αγάπης τη μαγεία. Μηδέ ο θηριώδης Κύκλωπας που φαντάζει τόσο δα μικρός μπροστά στου πόθου το αγρίμι. Μονάχα εκείνη την Ιθάκη  να φοβάσαι  που σαν αγγίξεις τα ιερά της χώματα το ιδανικό του Έρωτα θα βεβηλώσεις. Με μιας η μαγεία θα εξαφανιστεί, το κέρας του πόθου θα πάψει να αντηχεί στα αυτιά σου. Αλίμονο στον ταξιδιώτη που θα αξιωθεί να φτάσει στον προορισμό του.

Αφιερωμένο στη γυναίκα του σήμερα…   Μου’ πες θα αλλάξουν οι καιροί, δε θα’ ναι δύσκολη η ζωή κι εγώ σε πίστεψα μαμά. Σφίξε τα δόντια και θα δεις, κρύψε το δάκρυ σου μπορείς κι εγώ μάτωνα τα χείλη μου κάθε φορά, μα δάκρυ δεν έτρεχε σταλιά, α ρε μαμά. Πρέπει να είσαι δυνατή, δουλειά εδώ δουλειά εκεί και κάθε νύχτα γελαστή και ας πονάει το κορμί και η ψυχή χίλια κομμάτια έχει γίνει. Δύναμη, αγάπη, αντοχή και πάνω από όλα υπομονή και μια καρδιά που αιμορραγεί, μα δεν τολμάει να το πει. Ανάγκες, όνειρα κρυφά, επιθυμίες μια ζωή στα μουλωχτά Μου’ λεγες κάνε υπομονή, κρύψε το δάκρυ μη φανεί…